Ik sta open voor vragen. Maar deze vraag heb ik langere tijd uitgesteld.
Niet dat het een onbelangrijke vraag is. Verre van dat. Ik weet dat deze problematiek in meerdere huwelijken speelt. Waarom ik dan heb uitgesteld? Ik weet er gewoon geen pasklaar antwoord op. Je kunt je afvragen of dat moet. En dat vraag ik me ook af. Daarnaast heb ik in de achterliggende tijd vaker geschreven over intimiteit. Het is een teer en kwetsbaar onderwerp. Het is voor mij één van de huwelijksterreinen. Dat maakt me ook voorzichtig. Wie zich te veel focust op intimiteit als los onderdeel verliest de mooie Bijbelse lijn. Oké dan toch….
De vraag: hoe moeten weduwnaars, weduwen, singles en mensen die geen echte verbinding in hun huwelijk ervaren, omgaan met intimiteit? Ik wil hier ook nog de echtparen noemen die worstelen met chronische ziekte of kinderloosheid of zij die intimiteit verweven met het verleden.
In deze blog richt ik me vooral op de doelgroep echtgenoten die geen verbinding ervaren in het huwelijk. Het voert te ver om elke doelgroep apart te belichten. Hoewel er ook wel thema’s beschreven zijn die de andere doelgroepen raken.
Binnen het huwelijk is het koud geworden. Het huwelijk lijkt meer op een broer-zus-verhouding. Achter de voordeur worden afspraken gemaakt wanneer dat nodig is. Naar buiten lijkt er weinig of niets aan de hand te zijn. Maar wat een worstelingen. VOOR BEIDE ECHTGENOTEN!
Verwachting
Wat is je verwachting van intimiteit? Hoe ziet gemeenschap er voor jou uit? Hebben jullie die verwachting ooit naar elkaar toe uitgesproken? Is er over intimiteit gesproken of was het altijd al een beladen onderwerp? Wanneer beiden hun eigen verwachting hebben is de kans aanwezig dat ieder daarin teleurgesteld is zonder daar ooit woorden aan te geven.
De verwachting die niet uitkomt is eerst een uitgestelde hoop geworden en daarna teleurstelling. Een verwachting kan realistisch zijn, maar dat hoeft niet. Als een verwachting niet uitkomt, kan er sprake zijn van acceptatie, maar ook van teleurstelling, verwarring, onafhankelijkheid en angst.
Hoe is het toch zo ver gekomen? Wat is er gebeurd? Waar en hoe zijn we elkaar kwijtgeraakt? Het is vaak een langdurig en sluipend proces. Er zijn misschien oorzaken aan te wijzen als; druk gezin, veel werken, een moeilijk verleden, niet weten hoe goed te communiceren, nooit geleerd hoe vergeving werkt……Hoe complex kan het zijn.
Communicatie
Mogelijk denk je nu: nee dat weet ik wel, onze communicatie is niet wat het moet zijn. Innerlijk is dit een punt waar je op af kunt haken. Mag ik toch nog even je aandacht vragen?
Wat is communicatie? Ik citeer Wikipedia: ‘Communicatie is het proces waarbij informatie, ideeën, emoties of gedachten worden uitgewisseld en begrepen tussen zender en ontvanger. Het woord communicatie is afgeleid van het Latijnse communicare, wat “delen” of “gemeenschappelijk maken” betekent. Het verwijst naar het proces waarbij mensen ….. betekenissen uitwisselen door op elkaars signalen te reageren. Communicatie is niet beperkt tot woorden; het omvat ook gedrag, gebaren, mimiek, intonatie, symbolen, beelden, geur, kleur en zelfs stilte.’
Communicatie is zo veel omvattend, dat we kunnen zeggen, dat niemand in staat is om volmaakt te communiceren. We doen anderen pijn met onze onvolmaaktheden. En daar, waar pijn geleden wordt en er geen woorden aan gegeven zijn, of de verkeerde woorden in de lucht blijven hangen, gebeurt er iets in onze gevoelens. We verlangen naar verbinding en er is verbreking. Dit kan één van de hoofdoorzaken van de verwijdering zijn.
Intimiteit
Waar verwijdering komt, en dat komt in het huwelijk voor, daar wijkt intimiteit. Intimiteit is een pallet van alle woorden, daden, gedachten die voortkomen uit toewijding aan de ander. Intimiteit is niet alleen voorbehouden aan het bed. Waar die gedachte leeft daar zal weinig goede gemeenschap ervaren worden. Toewijding is het sleutelwoord. Vanuit toewijding wordt onze wil gevormd. Ik wil voor de ander zo’n echtgenoot zijn dat de ander zich bij mij veilig voelt. Laten we niet denken dat het dan altijd goed gaat. Ik meen dat er geen goed huwelijk is waar nog nooit een kortsluiting tussen beiden is geweest. Laten we daarmee maar meer eerlijk voor de dag komen. Dan is vergeving zo’n verademing! Er is ruimte om fouten te maken, en er is altijd een weg terug naar het hart van de ander. Niet snel even tussendoor ‘sorry’ roepen, maar elkaar eerlijk in de ogen kijken, en zeggen wat je fout deed. Zeggen dat je de ander geen pijn wilde doen. Wanneer je er niet goed uitkomt, wat je anders moest doen, dan vraag je wat er nu echt misging. Waarin je de ander verkeerd begreep. En dan luisteren naar de verlangens van de ander, zonder oordeel of zelfrechtvaardiging. Waar dat mogelijk is daar verdiept intimiteit.
Vrouwen lastig?
Er bestaan ten aanzien van intimiteit, meerdere vaststaande beelden, die moeilijk veranderbaar zijn. Mannen willen altijd seks. Vrouwen zijn onbenaderbaar. Hoe platvloers wordt er ook in de christelijke wereld over intimiteit gesproken. Het vormt een verkeerd beeld of gedachte, we geloven wat er wordt gezegd. Het bevestigd immers ons eigen ervaring? Geloven we dat dit ook altijd waar is? Dan besmetten we onszelf met de wereldse gedachte. En we zijn besmet. We, jij en ik.
Ik beaam dat wij vrouwen niet altijd eenvoudig te benaderen zijn voor mannen. Mannen begrijpen ons niet altijd. Wij zoeken naar nabijheid, en tegelijk vinden we het (soms?) lastig, dat onze man ons knuffelt. Want misschien is die knuffel wel een vraag om meer dan dat. wil hij toch intiem samenzijn? Mogelijk trekken we ons terug. Dat geeft verwarring en soms ook angst. Verwarring, schuld: hoe had ik anders kunnen reageren? Angst dat je je man hiermee pijn doet en dat wil je ook niet. Dan is het eenvoudiger om wat meer op afstand te blijven. De man daarentegen kan denken (wordt er hierover gesproken?) ze wil niet dus ik blijf maar wat uit haar buurt. Dat mag niet duren. Dit kan een deur zijn naar een broer-zus-verhouding. Er is meer over te zeggen maar ik wil me beperken tot de vraag over intimiteit.
Herkennen jullie deze situatie? Dan kan het helpend zijn om afspraken te maken, wanneer jullie gemeenschap zullen hebben. Dat geeft ruimte om op de andere momenten, op een gezonde manier, te zoenen en elkaar aan te raken. Hoe vaak jullie gemeenschap hebben is afhankelijk van jullie mogelijkheden, en wie jullie persoonlijk zijn. Jullie zijn een uniek echtpaar, wat zich niet kan meten aan anderen. Het is belangrijk dat jullie het hierover samen eens zijn.
Een open deur
En wat dan als er geen ruimte (meer) is voor intimiteit? Dat is een gevoelig en teer punt. Want zowel mannen als vrouwen kunnen worstelen met lichamelijke verlangens en hoe mogen ze hiermee omgaan?
Ik wil eerst dit benoemen: het kan een open deur zijn om geknakte verlangens te koesteren of je daarop te focussen zodat ze dagelijks als een grote last meegetorst worden. Alsof er niets anders is. Je bent het slachtoffer van de situatie en van de ander die jou dit aandoet. Hiermee kom je niet verder. Hiermee zondig je tegen Gods gebod; je naaste liefhebben zoals jezelf. Oftewel: Je naaste is gelijk aan jezelf.
De kans bestaat ook dat je gedachten en gevoelens naar een ander gaan. Dat is overspel. We zijn echt geneigd tot alle kwaad. Laten we niet denken dat ons dat niet overkomt. Al meerdere keren hoorde ik mensen zeggen dat ze dit nooit van zichzelf hadden gedacht. Maar dat het vanuit een diep onvervuld verlangen wel zover gekomen was.
Zelfbevrediging ?
Bij het woord zelfbevrediging, wordt meestal direct gedacht aan intiem zijn met jezelf: masturbatie. Jezelf tevreden stellen met iets waar jij op dat moment vrede in vindt. Dat is breder dan alleen masturberen. Laten we zeggen dat een vrouw zich teleurgesteld voelt in haar verwachting. Haar basisbehoefte om geliefd te worden, door haar eigen man, is beschadigd. Ze durft zich niet meer te geven. Ze heeft haar hart verstopt, voor zichzelf en voor hem. Het hart is niet bevredigd met de situatie die is ontstaan. Ze zoekt naar vrede in de dingen waar haar hart dan naar uitgaat. Haar uiterlijk wordt belangrijk, ze gaat sporten omdat dat stress verminderend werkt. Ze gaat op in haar werk, haar huis, de kinderen, het koopgedrag, vriendinnen, in hobby, alles wat voor snelle en directe bevredigd zorgt maar waar het hart geen echte vrede in vindt. Een man kan zich daarentegen ook verliezen in werk, in alcohol maar ook in masturberen. Hoewel ook vrouwen zichzelf hierin kunnen kwijtraken. Het ene is niet zondiger dan het andere. Alles wat op onszelf is gericht is zonde. Want alles wat we doen moet zijn tot eer van de HEERE. Kennen we Hem in onze kruisweg? Dan zal Hij ook je paden recht maken. Een opdracht met een belofte. God vervult niet al onze wensen maar wel altijd Zijn beloftes. Hoe? Ik weet niet wat Hij voor jou klaar heeft liggen. Hij weet onze worsteling, Hij kent onze pijn. Laat je maar vormen door Zijn Vaderhanden. Er zal geen haar van je hoofd vallen zonder de wil van de Hemelse Vader.
Mag masturbatie dan niet? Daar is geen kant en klaar antwoord op te geven. Ik geef hier enkele gedachten. Masturbatie kan nooit de bevrediging geven die je wel kunt vinden in goede gemeenschap. Een weduwnaar met verdriet om het verlies van zijn vrouw, zal anders masturberen, dan een man die in het huwelijk van zijn vrouw is verwijderd. Stel dat je masturbeert: Welke persoon heb je in gedachten wanneer je jezelf bevredigd? Is hier sprake van overspel?
Masturberen komt veel voor. We spreken er niet over. Schamen we ons? Zien we het per definitie als zonde? Kan het niet in het licht van Gods aangezicht bestaan? Zomaar wat vragen om te leren waar en aan wie of wat je toegewijd bent.
Hoe dan?
Tja, mag ik zeggen dat ik het ook gewoon niet weet? De grens van wat zonde is en wat niet kan ook zo persoonlijk zijn. De diepe verlangens en behoeften zijn ook van jou. Niemand kan in je hart kijken, nog minder oordelen over jouw hart. Durf eerlijk naar jezelf en je eigen verlangens te kijken. Kun je ze in het licht brengen of durf je er niet met de HEERE over praten?
Toch terug?
Ik ben ervan overtuigd dat er een betere weg is. Hiervoor wil ik enkele tips geven:
En ik weet dat er weerbarstiger situaties zijn. Dat niet alles hier genoemd is. Maar ik hoop en bid dat deze blog wel denkstof geeft. Dat je met alle vragen en worstelingen in het kruis mag roemen omdat jouw kruis je brengt bij Zijn kruis.