Waarom? Dat kan zomaar een vraag zijn die bij je opkomt wanneer je een kruis moet dragen. Heeft een kruis zin? Welk doel heeft een kruis? En wat zegt Hoop in verband met een Kruis?
Hoop betekent volgens Van Dale: een wensende verwachting, van iets goeds, dat onzeker is en nog in de toekomst ligt, werkelijkheid zal worden.
Even verderop vind ik de volgende uitspraak: Hoop is een emotie of toestand van optimisme, gebaseerd op de verwachting dat iets goeds, een wensende gebeurtenis, zal gebeuren, ondanks de onzekerheid.
Buiten-Bijbelse hoop is een optimistische emotie, een wensende verwachting, die in de toekomst ligt maar onzeker is. Hoop houdt zich vast aan iets waar men zich naar uitstrekt ondanks de onzekerheid.
We moeten er het beste maar van hopen. Het zal wel goed komen. Samen voelen we wel aan dat het in deze lezing niet gaat over het beste ervan hopen en je daaraan vastklampen. En dan diep teleurgesteld zijn wanneer de hoop beschaamd wordt. Hierin zit zoveel onzekerheid. Het is een wankele hoop.
Tijdens de voorbereidingen op dit thema dacht ik na over het woord HOOP en kwam op de volgende definitie: Hoop is moed in wachtenstijd. De leerschool van het wachten doorKruist mijn eigen IK om te leren hopen op God.
Hoop is een anker voor de ziel zegt Paulus in Hebr. 6:19. Het anker van je ziel moet buiten boord in vaste grond houvast vinden. Het anker ligt achter het Voorhangsel, in de hemel waar Christus is, de vaste grond van ons behoud.
Hoop. Was er hoop nodig in het paradijs? Nee, hoop is niet eeuwig maar heeft een begin en een einde. Na de zondeval is de hoop geboren. Adam en Eva hadden niets meer te hopen. Ze leefden in volle harmonie met God en met elkaar. Niets was er meer te wensen. Totdat. Het dieptepunt werd een kruispunt. De deur van het paradijs viel achter hen dicht en een nieuwe deur ging open. De Deur der hoop. De hoopvolle belofte van Gen. 3:15 was een direct antwoord op de zondeval. De Bron en de Fontein van de hoop is God, de Vader. De God van alle genade is het fundament voor de gegronde hoop. Hij bracht voor zondaren de Hoop naar deze wereld; Immanuël, God is met ons.
Voordat deze Hoop ons hart kan vervullen is er een hartoperatie nodig. Er moet levende Hoop geplant worden in een levenloos hart. De instrumenten van de Chirurg liggen gesteriliseerd en gedesinfecteerd klaar voor de behandeling. De hulpmiddelen zijn scherpsnijdend zodat het vuil en het kwaad verwijderd kan worden uit het hart. Het hart moet gereinigd en geheiligd worden om dienstbaar te kunnen zijn. Hij kijkt de wachtkamer door. Wie wacht daar op een hersteloperatie? Hij stelt één vraag: ‘Ben je bereid te volgen en het kruis op je te nemen?’ Navolgen en kruisdragen zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Anne van der Bijl zegt: ‘Als je geen vervolging ervaart moet je je afvragen of je het wel waard bent om vervolgd te worden’. Ik wil deze uitspraak omzetten naar het thema van de lezing: ‘als je geen kruis ervaart moet je je afvragen of je het wel waard bent om kruis te dragen achter Jezus aan’. Deze uitspraak wil ik baseren op Lukas 9:22-24 waar de Heere Jezus zelf zegt: ‘De Zoon des mensen moet veel lijden en verworpen worden van de ouderlingen, en overpriesters, en Schriftgeleerden, en gedood en ten derden dage opgewekt worden. En Hij zeide tot allen: Zo iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzelven, en neme zijn kruis dagelijks op, en volge Mij. Want zo wie zijn leven behouden wil, die zal het verliezen; maar zo wie zijn leven verliezen zal, om Mijnentwil, die zal het behouden.’
We zijn vanuit onszelf geneigd om een kruis van ons af te schudden. We zoeken naar gemak en geluk. Het liefst gaan we van geluk naar geluk. Een hemel op aarde en straks eeuwige Heerlijkheid. Maar de Hemelse Vader schikt Zijn kinderen een passend kruis toe. Het kruis lag al klaar voor de tijd en jouw leven begon. Het past precies bij wie je bent en het is voor je uitgekozen tot je nut.
Kruisdragen is lijden. Lijden mag ook lijden zijn. Lijden is als een splinter van het kruis die diep in ons vlees binnendringt. We hoeven niet emotieloos te dragen. Sterker nog. Er mogen tranen vloeien. Niet voor niets staat er dat God de tranen van Zijn kind in Zijn fles verzamelt. Tranen hebben een functie die God zelf heeft bedacht. Tijdens het huilen maakt het lichaam endorfine (een gelukshormoon) aan. Tranen zijn een schreeuw van de ziel. Dat zien we ook terug in de Psalmen. Neem tijd om te huilen. De hoop op God hoeft ons lijden niet weg te poetsen. Want in de grootste smarten, blijven onze harten in de HEERE gerust. Ik zal Hem nooit vergeten. Hem mijn Helper heten. Hij is al mijn hoop en lust.
Door het kruis heen leren we hopen, hopen op God, in het geloven dat Jezus Christus ons kruis droeg. Bijbelse hoop groeit tegen de druk in.
De beloftes in Gods woord zijn een put van hoop. We mogen met onze lege emmer komen bij de put van levend water. Ik denk terug aan mijn kindertijd waar mijn oma met een emmer water schepte. De put was nooit leeg. Dat beeld is hoopvol als we kijken naar de beloftes. Houdt in je weg het oog maar biddend en tranend op God gericht. God is een waarmaker van Zijn eigen woorden. Die woorden hebben eeuwigheidswaarde.
In Efeze 2:12 staat dat degenen die zonder God zijn ook zonder hoop zijn. Zij hebben geen hoop op Gods beloften en leven voor hier en nu. De verrekijker van de hoop is horizontaal gericht. De behoeftebevrediging staat op nummer één. Wie Christus niet tot hun hoop hebben, leiden aan kortademigheid. Ze kunnen moeilijk wachten. Terwijl geloof een lange adem heeft. ‘Wie geloven haasten niet’, volgens Jesaja 28:16. Maar eerlijk is eerlijk, we zijn vaak meer besmet met wereldse hoop dan we beseffen.
Hoe kunnen kortademige vrouwen, in de hedendaagse cultuur, weer een lange adem krijgen? Wachten en verwachten is een geloofskunst. En het geloof heeft een wachtkamer. De God van de belofte leert Zijn kinderen te leven op weg naar de vervulling. Tijdens de wachtenstijd intensiveert het verlangen naar de vervulling. In de wachtkamer zitten ramen. Een raam wat zicht geeft op de volgende stap die van je wordt gevraagd én een raam op de stad die fundamenten heeft waarvan God de architect, de bouwkundige, de bouwer en de bewaarder is. En Gods kind is nog besloten in de baarmoeder van deze wereld waar ze geboren worden tot een levende hoop en straks de navelstreng doorgeknipt zal worden en ze eeuwig vrij zullen zijn van hun kruis. Dan zijn ze gevormd tot een vat wat tot Zijn eer is gevormd. Hier is het een leven in blijde verwachting en gespannen hopen en uitzien.
Elk mens kent hoop. Maar het cruciale, het kruispunt, is de persoon waar de hoop op gegrond is; op jezelf of op de HEERE. Hierin maakt het kruis van Christus het levensgrote verschil. Paulus zegt tegen Timotheüs dat de Heere, Jezus Christus, onze Hoop is. Buiten Hem is er geen levende hoop en verwachting. Door de opstanding van Jezus Christus worden zondaren geboren tot een levende hoop en een zekere toekomst zegt Petrus in hoofdstuk 1:3.
Hopen ligt vaak onder het vuur van de aanvechtingen, verleidingen en innerlijke stemmen die ons willen afleiden van het grote doel. Hoop gaat door de verdrukking heen naar een heerlijk doel. In Romeinen 5:1-5 staat dat zo mooi: ‘Wij dan, gerechtvaardigd zijnde uit het geloof, hebben vrede bij God, door onzen Heere Jezus Christus; Door Welken wij ook de toeleiding hebben door het geloof tot deze genade, in welke wij staan, en roemen in de hoop der heerlijkheid Gods. En niet alleenlijk dit, maar wij roemen ook in de verdrukkingen, wetende, dat de verdrukking lijdzaamheid werkt; En de lijdzaamheid bevinding, en de bevinding hoop; En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde Gods in onze harten uitgestort is door den Heiligen Geest, Die ons is gegeven.’
En Petrus zingt het uit in zijn lofprijzing in 1 Petrus 1:3-7: ‘Geloofd zij de God en Vader van onzen Heere Jezus Christus, Die naar Zijn grote barmhartigheid ons heeft wedergeboren, tot een levende hoop, door de opstanding van Jezus Christus uit de doden. Tot een onverderfelijke, en onbevlekkelijke, en onverwelkelijke erfenis, die in de hemelen bewaard is voor u. Die in de kracht Gods bewaard wordt door het geloof tot de zaligheid, die bereid is, om geopenbaard te worden in den laatsten tijd. In welke gij u verheugt, nu een weinig tijds (zo het nodig is) bedroefd zijnde door menigerlei verzoekingen; Opdat de beproeving uws geloofs, die veel kostelijker is dan van het goud, hetwelk vergaat en door het vuur beproefd wordt, bevonden worde te zijn tot lof, en eer, en heerlijkheid, in de openbaring van Jezus Christus.’
De HEERE hoopt ook. Hij hoopt op vrucht. Geloofsvruchten als dank voor Zijn grote genadegave. De vrucht uit Zijn bediening moet tot hoop wekken bij anderen om deze God te leren kennen. Het bloed wat op de aarde afdroop mag niet blijven liggen. Daarvoor is de waarde te groot.
Hoop door het kruis. Hoop is moed in wachtenstijd. De wachtkamertijd leert ons hopen op God en Zijn beloften. Wie zich vastklampt aan God en Zijn beloften leert afzien van zijn eigen kunnen. ‘Het is deze hoop waardoor wij van Gods gunst en onze heerlijkheid durven roemen volgens kanttekening 18 bij Hebr. 3. Hoop op God, sla het oog naar boven dan zul je steeds van Zijn goed kunnen roemen. Want hun geeft Hij moed en krachten, die hopend op Hem wachten. Met dit doel: Opdat het volgende geslacht mag weten wie onze God is. Psalm 78: ‘Opdat het navolgende geslacht het weten zou, de kinderen, die geboren zouden worden; en zouden opstaan, en vertellen ze hun kinderen. En dat zij hun hoop op God zouden stellen, en Gods daden niet vergeten, maar Zijn geboden bewaren.
Een beetje klei en liefdevolle handen
Zij vormen mij, een kunstwerk
Met ingekerfde randen
Soms doet het pijn
Zijn vinger corrigeert
Zijn breekbaar porselein.
De Hemelse Vader vormt mij zoals Hij wil
Ik hoop op Hem
Zijn liefde maakt mij stil
Hij, Jezus, gekneed naar Vaders wil
Zijn liefde maakt mij stil.
‘HEERE, wilt U mij genadig aanzien en mij, in Uw Zoon, Jezus Christus, inlijven, als in de Wijnstok, opdat ik in Zijn dood begraven en met Hem op mag staan in een nieuw godzalig leven. Dat ik mijn kruis dagelijks blijmoedig achter Hem aan mag dragen. Hem aanhangende met een waar geloof, vaste hoop en vurige liefde en mijn leven veel vrucht draagt voor U. dank U wel dat U mij waardig acht om dit kruis te dragen.
In dit leven blijven geloof en hoop naast de liefde bestaan. Maar nog even, een verdrukking van tien dagen en er wacht een oceaan van liefde voor hen die hun kruis in gehoorzaamheid achter Jezus aan hebben gedragen. De tranen zullen van hun wangen afgedroogd worden en zij zijn Thuis omdat hun Meester de Deur van het Vaderhuis heeft geopend.